Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

23/12 Φασιστική εμπρηστική επίθεση δέχτηκε ο Αγρός,
το Αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος στο πάρκο τρίτση

Τα θρασύδειλα φασιστοειδή διέρρηξαν παράθυρο που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κτιρίου και αφού μπήκαν, περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό βάζοντας φωτιά σε διάφορα σημεία του χώρου. Η φωτιά σβήστηκε λίγο αργότερα από οχήματα της πυροσβεστικής. Στο πέρασμά τους, κατέστρεψαν και το μικρό σπορείο, όπου φιλοξενούνταν τα νεαρά φυτάκια μέχρι να φυτευτούν στο χωράφι [το πρώτο σπορείο είχε καταστραφεί από τις μπουλντόζες του δημάρχου ιλίου πριν από λίγους μήνες…]. Οι ζημιές είναι μόνο υλικές και ήδη έχουν αρχίσει οι εργασίες αποκατάστασης του χώρου.

Από τις 16 Μαΐου, ο Αγρός στο Πάρκο Τρίτση, αποτελεί χώρο ζωής και ελευθερίας μέσα στο εγκαταλελειμμένο και εμπορευματοποιημένο τοπίο του Πάρκου. Μέσα από τη συλλογική καλλιέργεια της γης, την οργάνωση και φροντίδα του χώρου, τις σταθερές εβδομαδιαίες συνελεύσεις, τις εκδηλώσεις, τις παρεμβάσεις σε σχέση με ζητήματα του Πάρκου και γενικότερα σε σχέση με τα αναπτυξιακά σχέδια και την καταστροφική τους επέλαση όπως και με άλλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, τη συνεύρεση με όρους μακριά από λογικές εξατομίκευσης, καταδεικνύουμε πώς μπορούμε να συλλογικοποιούμε πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες και επιθυμίες, αυτοοργανωμένα, αντιιεραρχικά, αντιεμπορευματικά, μακριά από κάθε είδους εξουσίες και διαμεσολαβητές. Αυτό ήταν που προφανώς ενεργοποίησε τα ανερμάτιστα μυαλά των φασιστοειδών: οι ανταγωνιστικές θέσεις και δράσεις μας προς τις κυρίαρχες λογικές, η απειλή διατάραξης της δύσοσμης καθημερινότητας στις περιοχές μας, μέσα από τη ζωντάνια και την αμεσότητα του εγχειρήματος.

Είναι τα χαρακτηριστικά λειτουργίας και δράσης που τους ενόχλησαν και σε άλλους αυτοοργανωμένους αναρχικούς-αντιεξουσιαστιικούς και κοινωνικούς χώρους. Οι εμπρηστικές επιθέσεις στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη και στην κατάληψη Villa Amalias, η επίθεση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buena Ventura στη Θεσσαλονίκη, στο στέκι μεταναστών στα Χανιά, στο στέκι της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών στη Θεσσαλονίκη και πιο πρόσφατα στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Βοτανικός Κήπος στην Πετρούπολη, είναι κάποιες μόνο επιθέσεις των τελευταίων μηνών. Η επίθεση στον Αγρό επιβεβαιώνει την ενόχληση που προκαλούν τα εγχειρήματα που πραγματώνουν ανυποχώρητα την ανυπακοή στον κόσμο της εξουσίας, τη ρηξιακή άρνηση να παραδώσουμε τις τύχες μας στα χέρια των κυρίαρχων. Τα χτυπήματα αυτά είναι επιθέσεις σε έναν κόσμο που αρνείται να υποταχθεί.

Αντίστοιχοι φόβοι προκαλούν τη συστηματική και με όλα τα μέσα στοχοποίηση των ριζοσπαστικών κοινωνικών και πολιτικών πρακτικών και χώρων από το κράτος. Οι χώροι αυτοί -που μετά την εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη πληθαίνουν- αποτελούν πυριτιδαποθήκες για την εξουσία, που βλέπει με μεγάλη ανησυχία την επαφή ολοένα και περισσότερων ανθρώπων με πρακτικές αλληλεγγύης, αντίστασης και αυτοοργάνωσης. Και οι τόνοι λάσπης από τα παπαγαλάκια των media που –κατά παραγγελία των πολιτικών τους αφεντικών ή και χωρίς αυτά- μιλάνε για αντικοινωνικά, εγκληματικά στοιχεία και κουκουλοφόρους, σχετίζονται ακριβώς με την προσπάθεια αποπολιτικοποίησης και απονοηματοδότησης των αναρχικών/αντεξουσιαστικών προταγμάτων.

Να σημειώσουμε ότι από τον Οκτώβρη και μετά, με την ανάληψη της εξουσίας από τη σοσιαλιστική πολιτική διαχείριση που θέλει να πλασάρει την αστυνομία ως προστάτη του πολίτη και υπερασπιστή της έννομης τάξης και της δημοκρατίας, οι προηγούμενες συμπράξεις φασιστών και μπάτσων, αφού κρίθηκαν ως αποτυχημένες επικοινωνιακά, έδωσαν τη θέση τους στις επιθέσεις στα σκοτεινά από τους παρακρατικούς. Η ιστορία είναι γνωστή κι από παλιά: ο κρατικός ιδεολογικός και κατασταλτικός πόλεμος ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» συμπληρώνεται από τα παρακρατικά χτυπήματα. Δεν είναι τυχαίο που το πράσινο φως για τις επιθέσεις, έδωσε πρόσφατα ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης, αναγγέλλοντας πιθανή έξαρση της ακροδεξιάς τρομοκρατίας, κλείνοντάς τους πονηρά το μάτι να αναλάβουν δράση. Έτσι, στο γενικότερο κλίμα πίεσης από την επίσημη κρατική καταστολή (με την εισβολή στο αναρχικό στέκι Ρεσάλτο και τις 22 συλλήψεις, την εισβολή στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο στα Γιάννενα, τις εκατοντάδες προληπτικές προσαγωγές, τις κατασκευασμένες συλλήψεις και ουσιαστικά την απαγόρευση των διαδηλώσεων στις 5,6 και 7 Δεκέμβρη, την εκκένωση της κατάληψης Παπαδοπέτρου στα Χανιά και ένα σωρό άλλα) συνδράμουν και οι παρακρατικοί.

Όμως το ξαναείπαμε: τα χτυπήματα στα σκοτεινά δε δηλώνουν παρά τον τρόμο που τους προκαλούν οι ανοιχτοί πολιτικοί κοινωνικοί χώροι, εκεί που η αμφισβήτηση και η ρήξη με τις κυρίαρχες εξουσιαστικές δομές εκμετάλλευσης των μη προνομιούχων και της λεηλασίας της γης, πραγματώνεται με όρους συλλογικούς-συντροφικούς, χωρίς αρχηγούς, εμπορευματικές σχέσεις, κομματικούς εγγυητές, χρηματοδότες και ψευτοευαισθησίες, με μόνο οδηγό τα προτάγματα της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης. Και αυτά είναι απρόσβλητα στα νυχτερινά τραμπούκικα χτυπήματα.
Οπότε… έχουν κάθε λόγο να τρομάζουν…


Η ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΩΝ ΩΧΡΙΑ
ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



ΤΕΤΑΡΤΗ 30/12/2009 18:00 Μικροφωνική στην πλατεία Ιλίου
ΚΥΡΙΑΚΗ 3/1/2010 10:00 Μικροφωνική στο σιντριβάνι, στο Πάρκο Τρίτση
12:00 Ενημέρωση για την επίθεση και την πορεία των εργασιών
Συζήτηση ανταλλαγής σκεπτικών για τις φασιστικές επιθέσεις
ΠΕΜΠΤΗ 7/1/2010 18:00 Μικροφωνική στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων
ΣΑΒΒΑΤΟ 9/1/2010 11:00 Συγκέντρωση-Πορεία από πλατεία Αγ. Αναργύρων


Δεκέμβρης 2009
Αγρός

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009

Συλλογική κουζίνα στον Αγρό

Από το πρωί, σήμερα Σάββατο ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του κτιρίου του Αγρού. Με τη συγκινητική αλληλέγγυα παρουσία πολλών συντρόφων και συντροφισσών και την ακούραστη συμμετοχή τους στις δουλειές, καταφέραμε να καθαρίσουμε κατά το μέγιστο δυνατό το χώρο από τα καμένα πράγματα. Οι εργασίες θα συνεχιστούν και τις επόμενες μέρες.

Για αύριο Κυριακή, σκοπεύαμε να βρεθούμε στον Αγρό για φαγητό, κρασί και κουβεντούλα. Η επίθεση των φασιστοειδών φυσικά δε μας αλλάζει τα σχέδια. Καλούμε λοιπόν όσους και όσες θέλουν στον Αγρό, από τη 1μ.μ. και μετά για συλλογική κουζίνα και κουβεντούλα. Φέρνουμε ό,τι μπορούμε και την καλή μας διάθεση σε αυτό το ιδιαίτερο υπαίθριο γεύμα!
Τα υπόλοιπα από κοντά.

Ενημερώσεις για την πορεία των εργασιών, αλλά και τις δράσεις της ομάδας του Αγρού σε σχέση με τη φασιστική επίθεση που δεχτήκαμε, θα γίνονται όσο πιο συχνά γίνεται με νέες αναρτήσεις.

Η ΦΩΤΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕ ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ, Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Φωτό από την επίθεση στον Αγρό



Φωτογραφία από το κατεστραμμένο σπορείο




…και το διαρρηγμένο παράθυρο, απ’ όπου μπήκαν οι φίλοι των σωμάτων ασφαλείας.


ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ

Για την εμπρηστική επίθεση στον Αγρό

Την Τετάρτη το βράδυ 23/12 ο Αγρός, το Αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος στο Πάρκο Τρίτση δέχτηκε εμπρηστική επίθεση –στις 23:45 καλέστηκε η πυροσβεστική και λίγο αργότερα οχήματά της έσβησαν τη φωτιά. Τα φασιστοειδή περίμεναν να φύγουμε από το χώρο και λίγο αργότερα μπήκαν στα σκοτεινά και μουλωχτά, όπως μαρτυράει το σπασμένο κάγκελο που βρήκαμε στο πίσω μέρος της κατάληψης. Οι σημαντικότερες υλικές ζημιές έγιναν στο χώρο αποθήκευσης των εργαλείων και της δεξαμενής νερού –όπου βρίσκεται και το διαρρηγμένο παράθυρο. Όπως όλα δείχνουν περιέλουσαν ό,τι μπορούσαν με εύφλεκτο υγρό, ενώ στο χώρο βρέθηκαν καμένα κομμάτια μιας τσάντας πλάτης, φιτίλια, εμποτισμένα πανιά με εύφλεκτο υγρό, φελιζόλ κ.α. τυλιγμένα σε πετσέτα. Το μικρό φυτώριο στα δεξιά της κατάληψης, όπου φιλοξενούνταν κάποια φυτάκια μέχρι να φυτευτούν στο χωράφι, καταστράφηκε επίσης –χωρίς φωτιά! Οι ζημιές όπως είπαμε είναι μόνο υλικές, περιορισμένες και επισκευάσιμες.

Η επίθεση στον αγρό, συμπληρώνει μια σειρά άλλων που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα σε στέκια και καταλήψεις, όπως στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη στην Κυψέλη στις 2/11, η επίθεση με μολότωφ στην κατάληψη Villa Amalias στις 3/11, o εμπρησμός στο σπίτι του αριστερού αγωνιστή Γ. Γιαννατσή στα Πετράλωνα στις 20/11, η επίθεση στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buena Ventura στη Θεσσαλονίκη στις 24/11, στο στέκι μεταναστών στα Χανιά 16/12, στο στέκι της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών στη Θεσσαλονίκη στις 18/12, στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Βοτανικός Κήπος στην Πετρούπολη στις 18/12.

Οι παρακρατικές επιθέσεις –ή ακροδεξιά τρομοκρατία όπως την αποκάλεσε πρόσφατα ο αρχηχός της κρατικής καταστολής Χρυσοχοΐδης καλώντας τη να ενεργοποιηθεί- δε μας τρομάζουν. Αντίθετα δυναμώνουν τη βούλησή μας να παραμείνουμε ακλόνητοι-ες στις επιλογές μας, σύμφωνα με τα προτάγματα της αυτοοργάνωσης, αντιιεραρχικά, αντιεμπορευματικά και αδιαμεσολάβητα. Και αυτά δε χτυπιούνται, γιγαντώνονται.

Από το Σάββατο 26/12 στις 11.00 το πρωί, στον Αγρό αρχίζουν οι δουλειές αποκατάστασης του χώρου.

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Για τις δεντροφυτεύσεις στον Αγρό

Τις τελευταίες Κυριακές, πραγματοποιήθηκε στο χώρο γύρω από τον Αγρό, φύτευση δέντρων και θάμνων. Σε σημεία αραιής βλάστησης, από παλιά εγκαταλελειμμένα, τώρα υπάρχουν λεμονιές, πορτοκαλιές, μανταρινιές και καλλιστήμονες, λιγκούστρα, ματζουράνες… Το Πάρκο μπορεί να είναι ζωντανό, αν εμείς οι ίδιοι το φροντίσουμε, συλλογικά και αυτοοργανωμένα, μακριά από κάθε λογής διαμεσολαβητές και η δεντροφύτευση έγινε με αυτή ακριβώς τη λογική.

Ο Αγρός είναι ανοιχτός για συνεύρεση και συζήτηση κάθε Τετάρτη και Παρασκευή 5-7 μ.μ. και κάθε Κυριακή 11-1 για εργασίες στον Αγρό. Η συνέλευση του εγχειρήματος πραγματοποιείται κάθε Κυριακή στη 1 μ.μ.

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Το κείμενο που μοιράστηκε στη μικροφωνική την Κυριακή 11 Οκτώβρη στο Πάρκο


Κάτω τα χέρια από τον αγρό

Από το Μάιο του 2009, μέσα στο πάρκο τρίτση, έχει «ξεφυτρώσει» και …ζει ο Αγρός. Μια κατάληψη γης, μια κίνηση επανοικειοποίησης ενός κομματιού του πάρκου, προκειμένου να το διαχειριστούμε σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες και παράλληλα ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όσους και όσες επιθυμούν να πράξουν το ίδιο. Ο Αγρός είναι ένα εγχείρημα που εναντιώνεται στο ξεπούλημα του πάρκου για εμπορική εκμετάλλευση και στην περιστολή της ελεύθερης κοινωνικής του χρήσης. Προτάσσει την αυτοοργανωμένη συλλογική δράση για ό,τι αφορά στη ζωή μας.
Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ενόχλησαν το δήμαρχο του Ιλίου (Ζενέτο) και με την συγκατάθεση του φορέα διαχείρισης την Τρίτη 6/10/2009 εισέβαλε με μπουλντόζες στο κατειλημμένο έδαφος του αγρού και κατέστρεψε το σπορείο μας. Μια ελαφριά κατασκευή, κάτι σαν μικρό θερμοκήπιο, που φιλοξενεί τα φυτά μέχρι να μεγαλώσουν για να μπορέσουν να φυτευτούν στη γη.
Ο φορέας διαχείρισης του πάρκου μάς έχει αντιμετωπίσει από την αρχή με την λογική του «κακού» και του «καλού» μπάτσου, αφού η στάση τους κατά καιρούς περιλαμβάνει από φιλική κουβεντούλα και «να βρούμε μια λύση ρε παιδιά» μέχρι απροειδοποίητα κοψίματα νερού και ρεύματος μέσα σε καύσωνα και με κίνδυνο να καταστραφούν οι καλλιέργειες. Αυτή τη φορά ήρθαν να επιβάλλουν την τάξη μέσα στο κατακερματισμένο και καταταλαιπωρημένο πάρκο: τη δική τους τάξη. Αυτή της καταστολής και του ελέγχου, της αυθαιρεσίας και της λαμογιάς. Αυτή που προορίζει το πάρκο για κάθε λογής κερδοφόρες και καταστρεπτικές χρήσεις ή για εκδηλώσεις και συναυλιούλες που σκοπό έχουν τη διαφήμιση των δήμων και του «πολύτιμου» κοινωνικού τους έργου. Αυτή που δεν ανέχεται και επιτίθεται ενάντια στη δράση των ανθρώπων που αποφασίζουν να ζήσουν το πάρκο ως αυτό ακριβώς που θα έπρεπε να είναι: ένας ανοιχτός, δημόσιος πράσινος χώρος, η χρήση του οποίου να καθορίζεται από όλους και όλες μας και όχι από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα μιας χούφτας τοπικών και όχι μόνο ηγετίσκων, τα σχέδια των οποίων αντιτίθενται πλήρως στο δημόσιο και ελεύθερο χαρακτήρα του πάρκου.
Δε χρειάζεται και πολύ φαντασία για να καταλάβουμε με τι λογική κινούνται δήμοι και φορέας διαχείρισης αρκεί να δούμε τα πεπραγμένα τους. Αλλά ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή. Όταν στις αρχές του καλοκαιριού ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Σουφλιάς ανήγγειλε την έκτακτη χρηματοδότηση του πάρκου τρίτση, στην οποία συμμετέχει με δικά του κεφάλαια ο όμιλος Λάτση, πολλοί χαμογέλασαν με ανακούφιση, άλλοι με καχυποψία, ενώ κάποιοι (όπως εμείς) κοιτάχτηκαν με ανησυχία. Το ποσό του 1,4 εκ. ευρώ που οι τοπικές αρχές εμφάνιζαν ως προϊόν διεκδίκησης, ενώ ουσιαστικά ήταν το αποτέλεσμα παρασκηνιακών διαβουλεύσεων για τον έλεγχο της διοίκησης του φορέα, ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για την περαιτέρω αξιοποίηση και εκμετάλλευση, πάντα υπό το πρόσχημα της σωτηρίας του. Εξάλλου η ιστορική εμπειρία έχει δείξει (και όχι μόνο στο πάρκο) ότι φράγκα, μίζες και εργολάβοι συμβαδίζουν άνετα με τις ρητορείες της εξουσίας για την περιβαλλοντική ευαισθησία και προστασία. Τον Αύγουστο ξεκινούν τα πρώτα έργα στο πάρκο και «ω, τι έκπληξις», το πρώτο έργο που αναθέτεται είναι η επισκευή της συρμάτινης περίφραξης. Συνεργεία εργολάβων έκλεισαν όλες τις τρύπες που μέσα στα χρόνια είχαν ανοίξει κάτοικοι και που τους εξυπηρετούσαν στην πρόσβαση και διάσχιση, καθώς η πολλών χιλιομέτρων περιμετρική περίφραξη έχει μόνο τέσσερις εισόδους και αυτές με περιορισμένη πρόσβαση. Οι κλειδαμπαρωμένες πόρτες καθιστούν από δύσκολη έως σχεδόν αδύνατη την πρόσβαση σε άτομα με κινητικά προβλήματα, καροτσάκια με παιδιά, ποδήλατα, αφού για να μπουν πρέπει να κάνουν ακροβατικά πάνω από σιδερένιες μπάρες. Για παράδειγμα την καθαρή Δευτέρα δεκάδες άνθρωποι «εγκλωβίστηκαν» έξω από το πάρκο, μέχρι που πρωτοβουλιακά κάτοικοι έκοψαν την περίφραξη.
Η επισκευή της περίφραξης θα μπορούσε να είναι απλά ένα έργο βιτρίνας, αλλά είναι κάτι με περισσότερες προεκτάσεις. Είναι η επαναδιευθέτηση του χώρου, η προσταγή του φορέα ότι κουμάντο κάνει αυτός, η τακτοποίηση της χρήσης του με βάση τους κανόνες που βάζει αυτός και που απαγορεύει οποιαδήποτε συμμετοχή παρέμβασης ή χρήσης. Αυτό είναι το «όραμα» εξάλλου που έχει η εξουσία για όλους τους δημόσιους χώρους. Τεχνητά τοπία, ελεγχόμενα, εμπορευματοποιημένα, οπού η κοινωνία απλά τους καταναλώνει αλλά δεν τους ζει. Πέρα από προφάσεις και δικαιολογίες η περίφραξη όπως και οι σεκιουριτάδες υπάρχουν για να αντιμετωπίσουν αυτές τις συμπεριφορές ή δράσεις που αμφισβητούν αυτόν τον ετεροκαθορισμό. Οι πιτσιρικάδες που αράζουν τα βράδια ξεπερνώντας το ωράριο λειτουργίας, οι κάτοικοι που ανοίγουν νέες λειτουργικές εισόδους–εξόδους, η ελεύθερη κατανάλωση καρπών από πολλούς, αλλά και η κατάληψη και η καλλιέργεια εδάφους που επιχειρεί ο Αγρός, είναι ο «εξωτερικός εχθρός» που θέλει να αντιμετωπίσει (ή και να καταστείλει) ο περίφραχτος και φρουρούμενος χώρος που θέλουν να δημιουργήσουν οι εξουσιαστές.
Τα παραδείγματα δυναμικών και αυτοοργανομένων αγώνων, ενάντια σε ανάλογες προσπάθειες περίφραξης άλλων δημόσιων χώρων ( π.χ. Φιλλοπάππου, Π. Άρεως), είναι πολλά και το μήνυμα ξεκάθαρο. Το πράσινο, ο ελεύθερος χώρος, η επαφή με τη γη, η δημιουργική συνεύρεση και ο καθαρός αέρας, μερικά από τα πιο ζωτικά στοιχεία που η κυριαρχία μας στερεί και καπηλεύεται προς όφελός της, δεν περιμένουμε να μας παραχωρηθούν ούτε από την ίδια, αλλά ούτε και από τους διάφορους «οικο-ευαίσθητους» καλοθελητές τύπου ορνιθολογικής εταρείας. Μας ανήκουν κι ο μόνος τρόπος να τους επανοικειοποιηθούμε είναι αυτός της αδιαμεσολάβητης, άμεσης και δημιουργικής αντίστασης από τα κάτω.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ
ΑΥΤΟ ΤΟ «ΖΙΖΑΝΙΟ» ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ


Οκτώβριος 2009

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Παρέμβαση στο Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου Τρίτση για το σπορείο του Αγρού

Σε σχέση με το ξύλωμα του αυτοσχέδιου σπορείου της κατάληψης έγινε ήδη λόγος σε προηγούμενη ανάρτηση. Την Κυριακή 11 Οκτώβρη, για τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, έγινε μικροφωνική και μοίρασμα εκατοντάδων κειμένων στο Πάρκο Τρίτση. Τη Δευτέρα 12 Οκτώβρη η συλλογικότητα του Αγρού μαζί με αλληλέγγυους-ες πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο συμβούλιο του Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου. Ουσιαστικά, τους κοινοποιήσαμε με τον πιο σαφή τρόπο ότι η «ανοχή» στις θρασύδειλες προσπάθειές τους να παρεμποδίσουν τη δράση του εγχειρήματος έχει τελειώσει. Χαρακτηριστική ήταν η αμηχανία τους, οι δηλώσεις άγνοιας, όπως και η δήλωση μέλους του Φορέα ότι ενημερώθηκε για την κατεδάφιση μέσω (!) του blog του Αγρού (ενώ εμείς εξαρχής γνωρίζαμε ότι η κατεδάφιση του σπορείου είχε τη βούλα του Φορέα). Αστειότητες…

Χαρακτηριστική ήταν και η σιωπή του δημάρχου του Ιλίου, ο οποίος παρέμεινε βουβός και καταφρονεμένος καθ’ όλη τη διάρκεια της παρέμβασης, αφήνοντας έκθετες και γελοίες τόσο τις δικαιολογίες περί ακαλαίσθητου της κατασκευής του σπορείου, όσο και τις φαμφάρες του περί οικο-ευαισθησίας.

Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε με συνθήματα που φωνάχτηκαν και γράφτηκαν στην πρόσοψη του Φορέα και με το τελεσίγραφο ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ.


Ακολουθούν φωτογραφίες από την παρέμβαση στο Φορέα.






Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Η αισθητική των δημάρχων επιτίθεται στον Αγρό

Την Τρίτη 6 Σεπτέμβρη το αυτοσχέδιο σπορείο, που φιλοξενούσε τα νεαρά φυτά μέχρι αυτά να μπορούν να φυτευτούν στο χωράφι, καταστράφηκε ολοσχερώς. Πρόκειται για δουλειά του Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου, μετά από πρόταση του Ζενέτου (δημάρχου Ιλίου) και με δικά του μηχανήματα, μια καθ’όλα «καθαρή» δουλειά, με όλα τα χαρακτηριστικά της αλητείας των εξουσιοδοτημένων να ρημάζουν και την τελευταία σπιθαμή ελεύθερου εδάφους: η επίθεση έγινε στα μουλωχτά, χωρίς προειδοποίηση και σε ώρα που εμείς δε βρισκόμασταν στον αγρό, με τρακτέρ που ξήλωσε τα ξύλινα υποστηλώματα και με απομάκρυνση από το χώρο όλων των υλικών που είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του. Το «καθαρό» της υπόθεσης έχει να κάνει και με το ότι τα φυτά εξαιρέθηκαν από την καταστροφική τους λύσσα, προς χάριν βέβαια της διάσωσης του οικοευαίσθητου προσωπείου τους. Η «απόβαση» έγινε από την πλησιέστερη στον αγρό είσοδο του πάρκου, στην οποία φρόντισαν να αλλάξουν και κλειδαριά, ώστε (αστείο!) να μας εμποδίσουν από το να μπαίνουμε ελεύθερα.
Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ
Οι όποιες δικαιολογίες ακαλαίσθητου της κατασκευής είναι τουλάχιστον γελοίες. Λίγο πιο πέρα από τον αγρό, με την αισθητική του μπετόν, της ερημοποίησης και της εμπορευματοποίησης, υπάρχουν τα «καλαίσθητα» έργα του Δήμου Ιλίου, ο οποίος -όπως έχουμε ξαναγράψει- διατηρούσε κρυφή χωματερή (πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια χωματερή;), τριχοτόμησε το Πάρκο με τους δρόμους που άνοιξε, έφτιαξε γήπεδο και πάρκινγκ... Και πέρα από αυτό, στο Πάρκο εξακολουθούν να υπάρχουν με τις ευλογίες του Φορέα το ερπετάριο, τα αυθαίρετα της καταπατημένης έκτασης των προσκόπων, οι επεκτάσεις τις καφετέριας, αλλά και μεγάλες συρμάτινες περιφράξεις, άρρωστα δέντρα, λίμνες-βάλτοι και ένα σωρό άλλα ακαλαίσθητα, που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για το ψευδεπίγραφο των προβαλλόμενων κινήτρων. Πέρα από την ενόχληση που προκαλούν τα ίδια τα χαρακτηριστικά του εγχειρήματος, η καταστροφή του σπορείου είναι πράξη εκδίκησης του εκνευρισμένου Ζενέτου για το στραπατσαρισμένο προφίλ του, μετά την πρόσφατη παρέμβαση της συλλογικότητας σε μια από τις εκδηλώσεις του Δήμου Ιλίου στο Πάρκο, όταν μετά από τις γλοιώδεις αβρότητες που αντάλλαξε με γνωστό εκπρόσωπο της αστικής τέχνης, πήραμε το μικρόφωνο και τους χαλάσαμε τη γιορτούλα...
Σε κάθε περίπτωση, τα κάθε λογής λαμόγια του Πάρκου, ας μη χαίρονται. Τέτοιου είδους κινήσεις οπλίζουν ακόμη περισσότερο το πείσμα μας ενάντια στα σχέδια της κυριαρχίας. Οι αλητείες δεν περνάνε.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ

Φωτογραφίες από την εκδήλωση στις 20/9 "Δημιουργία σπορείου για χειμερινά-κηπευτικά"





Φωτογραφίες μετά το ξήλωμα του σπορείου...

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Κυριακή 20/9/09, από τις 12 το μεσημέρι, δημιουργία σπορείου

Για τις εκδηλώσεις του δήμου Ιλίου στο Πάρκο Τρίτση

Από τις 26/8 και για όλο σχεδόν το Σεπτέμβρη, πραγματοποιούνται στο Πάρκο Τρίτση από το δήμο Ιλίου “πολιτιστικές εκδηλώσεις ήπιου χαρακτήρα…για τη στήριξη της τέχνης…και ως μια καλή ευκαιρία να επισκεφθούμε το Πάρκο το οποίο βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο της προσοχής του Δήμου”, όπως χαρακτηριστικά τονίζεται στο φυλλάδιο διαφήμισής τους. Χρησιμοποιώντας για κράχτες ηχηρά ονόματα της αστικής τέχνης και με ατραξιόν τη δωρεάν είσοδο, ο δήμος Ιλίου –ο θεσμισμένος τσιφλικάς του Πάρκου- επιχειρεί για μια ακόμη χρονιά να διακηρύξει τις αγαθές του προθέσεις… Όσο για την προσοχή που αναφέρεται παραπάνω, είναι γνωστό ότι αυτή μεταφράζεται σε καταπατήσεις, “απορρόφηση” κονδυλίων, περίφραξη, ελεγχόμενη κυκλοφορία, εμπορευματοποίηση… Το έχουμε ξαναπεί όμως: δήμοι, εργολάβοι, έμποροι, χρηματοδότες και κάθε λογής κηδεμόνες του πάρκου θα μας βρίσκουν μπροστά τους…

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράζεται στο Πάρκο από τη συλλογικότητα του «Αγρού».



Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΣΤΟΝ ΑΓΡΟ

Για τον αύγουστο, ο αγρός θα είναι ανοιχτός για καφέ και κουβέντα
τετάρτες και παρασκευές απογεύματα στις 7 και κυριακές για συνέλευση.
Παράλληλα κάνουμε δουλειές στο χωράφι
(μαζεύουμε ντομάτες κ.λ.π, ποτίζουμε, διαμορφώνουμε την αυλή και το σπίτι)

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Ιούνης στόν Αγρό

Οι εκδηλώσεις Ιουνίου στον Αγρό:



12/6 Παρασκευή 21.00:
"Το κυνήγι του θησαυρού"
(Οι αγώνες των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στην περιοχή τους.)

19/6 Παρασκευή 21.00:
"Ο εφιάλτης του Δαρβίνου"
(Η καταστροφή του οικοσυστήματος της λίμνης Βικτώρια)

21/6 Κυριακή 18.00:
Φτιάχνουμε κομπόστ!
(Παρασκευή βιολογικού λιπάσματος από οργανικές ύλες)
21.00:
"Kirikou" (παιδική προβολή)

24/6 Τετάρτη 21.00:
"Koyaanisqatsi"
Ζωή χωρίς ισορροπία - στην διάλεκτο των ινδιάνων Χόπι



Σε μια πόλη, που το χώμα και το πράσινο καταβροχθίζονται από το τσιμέντο και την άσφαλτο και οι δημόσιοι χώροι απ' το εμπόριο, που ο έλεγχος και η καταστολή σκιάζουν την καθημερινότητα μας, το αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος στο πάρκο Τρίτση θέλει να είναι χώρος ελευθερίας. Έδαφος όπου με φροντίδα και συντροφικότητα θα φυτρώνει πάντα αντίσταση.


στον Αγρό, κάθε δευτέρα, τετάρτη, σάββατο απ' τις 6 μμ.

Συνέλευση κάθε Κυριακή στις 12μμ.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΕΙ


ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ από τις 16 Μαΐου ένα χώρο μέσα στο Πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Σκοπός μας να δημιουργήσουμε μια εστία αντίστασης στα σχέδια της «ανάπτυξης», ιδιωτικοποίησης και εξαφάνισης του πάρκου, αλλά και κάθε δημόσιου χώρου. Διαφόρων ειδών αρπακτικά, που κόπτονται για τη σωτηρία του πάρκου (δήμοι, ΑΣΔΑ, ιδιώτες και ΥΠΕΧΩΔΕ), επέτειναν από κοινού την εγκατάλειψη του, ανοίγοντας το δρόμο στην εμπορευματοποίηση και στον ελεγχόμενο χαρακτήρα του (security, μπάτσοι, συρματοπλέγματα, περιορισμένο ωράριο λειτουργίας...). Απέναντι στις αδηφάγες πρακτικές των επίδοξων σωτήρων, το αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος στο πάρκο Τρίτση θέλει να αντισταθεί στα γρανάζια των μηχανισμών που λεηλατούν τη ζωή και το χώρο-χρόνο μας.
Πολλοί και πολλές από εμάς, που συμμετέχουμε σε αυτήν την κατάληψη, δραστηριοποιούμασταν για περισσότερο από τρία χρόνια στο εγχείρημα του αυτοδιαχειριζόμενου αγρού Καματερού, στο αγρόκτημα της οδού Δαβάκη (δεσμευμένο επί 20ετίας από τον αντίστοιχο δήμο για «κοινωφελείς» σκοπούς). Ένα εγχείρημα στο οποίο πραγματοποιήσαμε συλλογικά, αντιιεραρχικά, αδιαμεσολάβητα, πλήθος δραστηριοτήτων: καλλιέργειες, εκδηλώσεις προβολές, εργαστήρι κεραμικής και παιδότοπο. Μετά την πρώτη εκδήλωση στον αγρό, σχετικά με την λεηλασία της φύσης, δεχθήκαμε έξωση από τους ιδιοκτήτες, οι οποίοι σε συντονισμένη επίθεση με μπάτσους και δημοτική αρχή, μας κατηγόρησαν για «παράνομη συνάθροιση και συνεύρεση» στο χώρο του αγρού, αποκαλύπτοντας και σε αυτή την περίπτωση τις πτυχές ολοκληρωτισμού του τόσο "εξιδανικευμένου" δημοκρατικού καθεστώτος. Παρότι όμως σήμερα δεν είμαστε πλέον στο συγκεκριμένο έδαφος, ο αγώνας μας συνεχίζεται, λίγο πιο πέρα, στο πάρκο, μαζί με νέους συντρόφους και συντρόφισσες.
Έπειτα από την έξωση μας απο τον αγρό Καματερού, εδώ και ένα χρόνο, συναντιόμαστε στο πάρκο, κάνουμε τις συνελεύσεις μας εδώ και παρεμβαίνουμε (με μοιράσματα κειμένων και μικροφωνικές). Θέλοντας να συνεχίσουμε τη δράση μας και να επανοικειοποιηθούμε ό,τι μας ανήκει, αποφασίσαμε να καταλάβουμε ένα κομμάτι γης σε αμιγώς δημόσιο χώρο. Στο κατειλημμένο έδαφος και μέσα απο το χώρο του πάρκου, σκοπό έχουμε να επιτεθούμε στα κυρίαρχα αναπτυξιακά σχέδια, χωρίς να αγνοούμε τη σύνδεση τους με τα υπόλοιπα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα όπως τα εργασιακά, την καταστολή, το σεξισμό, το ρατσισμό... Ο αγώνας ενάντια στη λεηλασία της φύσης, είναι κομμάτι του συνολικότερου αγώνα ενάντια στις επιβολές του εξουσιαστικού αυτού πολιτισμού.
Η καλλιέργεια με παραδοσιακές ποικιλίες σπόρων, συλλογικά, αντιιεραρχικά και μακριά από τα όποια βιομηχανοποιημένα κυρίαρχα πρότυπα, θα αποτελεί σταθερή δραστηριότητα του νέου εγχειρήματος, μέσα στο πάρκο της εγκατάλειψης, των άρρωστων φυτών, των παρατημένων δέντρων για να επιτεθεί στα επιβαλλόμενα διατροφικά μοντέλα, να σπάσει όσο γίνεται το δίπολο παραγωγού-καταναλωτή, να καταδείξει ότι η βλάστηση στο πάρκο είναι ζήτημα όλων μας και όχι του κάθε κερδοσκοπικού φορέα. Ουσιαστικά οι δραστηριότητες στον αγρό θα έχουν να κάνουν με αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να είναι το πάρκο: ένας ελεύθερος χώρος, όπου καθένας και καθεμία μπορεί να έρθει σε επαφή με τη φύση, με άλλους ανθρώπους και τα ζώα, να τρέξει, να παίξει να καλλιεργήσει, να αυτομορφωθεί...
Επιπλέον, σε άμεση συνάρτηση με τα παραπάνω προτάσσουμε ως απάντηση στην ολοένα εντεινόμενη καταστροφή, που με βάση τις πολιτικές της ανάπτυξης συντελείται στις περιοχές μας και όχι μόνο, τη δημιουργία ανοιχτών συνελεύσεων, στις οποίες η καθεμία και ο καθένας θα μπορεί να έχει πραγματικά ενεργό θέση σε ό,τι υποθηκεύει τη ζωή του/της. Χαρακτηριστικά παραδείγματα παρέμβασης σε δημόσιους χώρους, ανάμεσα σε πληθώρα αυτοοργανωμένων κινήσεων στις γειτονιές της Αθήνας, αποτελούν: η δράση των κατοίκων των Πατησίων και της Κυψέλης που, από τον Ιανουάριο του 2009, ξαναδημιουργούν και διαχειρίζονται συλλογικά και αυτοοργανωμένα το πάρκο στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων, αντιστεκόμενοι στα σχέδια του δήμου Αθηναίων ο οποίος κατέστρεψε το πάρκο με σκοπό να δημιουργήσει parking, όπως επίσης και η δράση των κατοίκων των Εξαρχείων, που από το Μάρτιο μετέτρεψαν το πρώην parking ιδιοκτησίας TEE, στη συμβολή των οδών Ναυαρίνου και Ζωοδόχου πηγής, σε δημόσιο, συλλογικά διαμορφωμένο και αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο.
Σε μια πόλη, που το χώμα και το πράσινο καταβροχθίζονται από το τσιμέντο και την άσφαλτο και ο δημόσιος χώρος από το εμπόριο και την κερδοσκοπία, που οι δημοτικοί ηγετίσκοι εξυπηρετούν και εμπλουτίζουν τα κυρίαρχα σχέδια στις γειτονιές μας, που ο έλεγχος και η καταστολή σκιάζουν την κάθε κίνηση της καθημερινότητας μας, το αυτοδιαχειριζόμενο κατειλλημένο έδαφος στο πάρκο Τρίτση θέλει να είναι χώρος ελευθερίας. Έδαφος όπου, με φροντίδα και συντροφικότητα, θα φυτρώνει πάντα αντίσταση.
Η κατάληψη είναι ένας ανοιχτός χώρος για όσες και όσους ενδιαφέρονται για το εγχείρημα. Ένας χώρος επικοινωνίας, αντιπληροφόρησης, καλλιέργειας της γης, συλλογικών δράσεων, ανταλλαγής σπόρων και όσων άλλων αποφασίζει η συνέλευση.
*Η συνέλευση του εγχειρήματος θα πραγματοποιείται κάθε Κυριακή στις 12 μ.μ., όπου θα συζητούνται
τα πρακτικά ζητήματα, ο λόγος και οι δράσεις μας.
*Απο την πρώτη εβδομάδα, θα γίνονται προεργασίες καλλιέργειας

Μαΐος 2009




Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

Πάρκο Τρίτση: Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης εγκατάλειψης και λεηλασίας


Σύντομο ιστορικό του χώρου του Πάρκου

Το σημερινό πάρκο αποτελούσε επί τουρκοκρατίας μέρος ενός μεγαλύτερου τσιφλικιού που ανήκε στον Τούρκο διοικητή Μεμίσαγα, αν και κατά μία έννοια συνεχίζει να αποτελεί τσιφλίκι, των κεντρικών και τοπικών αρχών σήμερα.Η ευρύτερη περιοχή ήταν καλυμμένη με ελαιώνες, εσπεριδοειδή αλλά και αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις που ανάμεσα τους αναπτύχθηκαν μικρά αρβανιτοχώρια με αγροτικό και κτηνοτροφικό πληθυσμό.Οιτότετσιφλικάδες (κυρίως Τούρκοι αλλά όχι μόνο) συνήθιζαν να καταπατούν, είτε με τα όπλα είτε με την εξουσία που κατείχαν, τεράστιες εκτάσεις και με τον καιρό αποκτούσαν τίτλους ιδιοκτησίας που τους έδινε το δικαίωμα να τα πουλάνε πλέον με ‘νόμιμο’ τρόπο. Κάπως έτσι και η περιοχή του πάρκου, αφού πέρασε από διάφορα χέρια πλούσιων Ελλήνων και Άγγλων, κατέληξε στη βασιλική οικογένεια που το διαμόρφωσε σε ένα ενιαίο κτήμα 2500 στρεμμάτων. Η Αμαλία, βασίλισσα τότε του ελληνικού κράτους, δημιούργησε, μεταξύ του 1848-1861, μια πρότυπη αγροκτηνοτροφική μονάδα κι έχτισε έναν πύργο για την ευχάριστη διαμονή της. Πριν προλάβει όμως να χαρεί το ‘’θεάρεστο’’ έργο της, καταργείται η βασιλεία του Όθωνα (1862) και η διαχείριση περνά στο υπουργείο οικονομικών. Οι νέοι κρατικοί τσιφλικάδες πουλούν το κτήμα στον Σίνα και αυτός με τη σειρά του στον Σερπιέρη, ιδιοκτήτη των μεταλλείων Λαυρίου και γνωστό για την αγριότητά του απέναντι στους εργάτες και μεταλλωρύχους που δούλευαν στην εταιρία του.

Μέχρι το 1987 η περιοχή δεν έχει ενιαίο χαρακτήρα και η έκταση συνεχώς συρρικνώνεται. Στο νότιο μέρος χτίζονται κτίρια και μηχανουργεία του υπουργείου γεωργίας, οι δήμοι φτιάχνουν αμαξοστάσια για τα απορριμματοφόρα, ενώ μεγάλη έκταση καταλαμβάνει και το ίδρυμα Μητέρα. Λίγο πιο ψηλά, χτίζεται τη δεκαετία του ‘70 το δημοτικό γήπεδο Ιλίου και παράλληλα ο ίδιος δήμος, καταπατά και διεκδικεί δεκάδες στρέμματα γύρω από αυτό.Επίσης καταπατημένη είναι από τους προσκόπους έκταση πολλών στεμμάτων, που τους ‘’παραχώρησε’’ ο βασιλιάς ενώ σε διαφορετικές περιόδους χτίζονται τα ιδρύματα νεότητας, Θεοτόκος και αποκατάστασης αναπήρων. Το 1987 κατοχυρώνεται ο ενιαίος χαρακτήρας του χώρου και ξεκινούν οι πρώτες μελέτες για τη δημιουργία του πάρκου. Παρόλα αυτά, μια έκταση περίπου 360 στρέμματα που κατέχουν οι απόγονοι του Σερπιέρη, μένει εκτός πάρκου καθώς καμία κρατική υπηρεσία δεν κινητοποιήθηκε ώστε να την απαλλοτριώσει. Αντιθέτως, το 1995 με απόφαση του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Λαλιώτη, εντάσσονται στο σχέδιο πόλης 120 στρέμματα, από τα οποία τα 44 οικοδομούνται από τις πολυεθνικές Carrefour και ster cinemas ενώ ο υπουργός οικονομικών Δρυς οριστικοποιεί την ιδιοκτησία των Σερπιέρηδων.

Το 1993 ξεκινούν τα έργα για το ‘’πρότυπο πάρκο περιβαλλοντικήςευαισθητοποίησης’’, χρηματοδοτούμενο κατά 75% από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα urban. Για δέκα περίπου χρόνια ο χώρος παραμένει εργοτάξιο αφού το μεγάλο φαγοπότι γύρω από τα δις, οι απίστευτες κακοτεχνίες και οι ελλείψεις σταματούν τη χρηματοδότηση και η ευρωπαϊκή επιτροπή δεν το δέχεται ως έργο. Την ευθύνη και επόπτευση των έργων εκείνη την περίοδο, έχει η τοπική αυτοδιοίκηση, δηλαδή οι όμοροι δήμοι και ο Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ), οι ίδιοι δηλαδή που κραυγάζουν τώρα για την εγκατάλειψή του.

Το 2002 εντέλει ανοίγει τις πόρτες και επίσημα (ο κόσμος παρόλα αυτά το χρησιμοποιούσε για τις βόλτες του) και η διαχείριση του περνάει στα χέρια του Φορέα Διοίκησης και Διαχείρισης του Πάρκου που συστάθηκε την ίδια περίοδο. Στον φορέα αυτό συμμετέχουν το ΥΠΕΧΩΔΕ, ένα μέλος του Οργανισμού Αθήνας, της Νομαρχίας Αθήνας, εκπρόσωποι των τριών δήμων στους οποίους ανήκει χωροταξικά (Δήμοι Ιλίου, Καματερού και Αγ. Αναργύρων), ένα μέλος του ΑΣΔΑ και ένα μέλος του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθήνας.


Η μέχρι σήμερα δράση των επίδοξων σωτήρων του Πάρκου


Στα χρόνια που μεσολάβησαν, με μπροστάρηδες τους παραπάνω, στο προοριζόμενο για υπερτοπικό πόλο πρασίνου, στο μεγαλύτερο περιβαλλοντικό Πάρκο των Βαλκανίων, με τα 145 είδη πουλιών και την ιδιαίτερα πλούσια χλωρίδα, η εγκατάλειψη διατρανώθηκε, με την εμπορευματοποίηση να απειλεί πλέον ευθέως τον χαρακτήρα του ως ανοιχτού δημόσιου χώρου. Με πρόσχημα την εξεύρεση πόρων, λόγω της ανεπαρκούς -όπως διατείνονταν- χρηματοδότησης από το υπουργείο, στο πάρκο ξεφύτρωσαν διάφορα μικρά και μεγάλα μαγαζάκια, όπως το Νatura shop, το λούνα πάρκ -που αυτή τη στιγμή έχει φύγει- η καφετέρια, το ερπετάριο.

Φυσικά, δεν πρόκειται για κανενός είδους ανεπάρκεια ή αδιαφορία από την πλευρά του Φορέα. Αυτό που ουσιαστικά πάντα επιδιωκόταν, με τους κηδεμόνες δήμους να πρωτοστατούν, ήταν η ολοένα και μεγαλύτερη εγκατάλειψη του χώρου, ώστε στη συνέχεια να επικαλεστούν αυτήν ακριβώς την εγκατάλειψη, αφενός για να αναβαθμίσουν το ρόλο τους σε Φορέα σωτηρίας του Πάρκου -εισπράττοντας σε ψήφους για αυτή τους την ευαισθησία- και αφετέρου, να δρομολογήσουν -στον αντίποδα της εγκατάλειψης- μια χωρίς επιστροφή εμπορευματοποίησή του. Κι αυτό γιατί η ανάπτυξη της περιοχής, είναι γι’ αυτούς συνώνυμη των εμπορικών κέντρων και της κατανάλωσης, των δρόμων ταχείας κυκλοφορίας, των χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων, των σταθμών μετρό και προαστιακού...

Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, οι τοπικοί δημοτικοί άρχοντες, ως πρωτοστατούντες μνηστήρες του Πάρκου, προκειμένου να αποσπάσουν την κοινωνική συναίνεση, υιοθέτησαν τον πολύ γνώριμο κυρίαρχο λόγο περί πράσινης διαχείρισής του. Επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου γελοία επίδειξη ευαισθησίας, με δεντροφυτεύσεις και “σπαραξικάρδιες” εκκλήσεις με αφίσες και φυλλάδια για τη σωτηρία του Πάρκου. Ψευδοευαισθησία που εκλείπει τελείως, όταν ο δήμος Ιλίου έχοντας καταπατήσει μέρος του Πάρκου στα νότια, φτιάχνει χωματερή, γήπεδο και δρόμο, όταν αφανίζεται ο Πευκώνας των Αγ. Αναργύρων, αλλά και όταν οι δεσμευμένες -για “κοινωφελείς” σκοπούς- εκτάσεις από το δήμο Καματερού, παραδίδονται η μία πίσω απ’ την άλλη στους εργολάβους.


Το πάρκο ως παράδειγμα της γενικότερης πολιτικής χρήσης των δημόσιων χώρων


Τα παραπάνω δεν αποτελούν βέβαια στιγμές πολιτικής ευφυΐας των τοπικών αρχόντων για το πώς να βάλει κανείς στο χέρι, εύκολα και διακριτικά, τη δημόσια γη. Η πολιτική που εφαρμόζεται και στην περίπτωση του Πάρκου, εντάσσεται στα πλαίσια της αειφόρου ανάπτυξης, η οποία προωθείται περισσότερο από μια δεκαετία τώρα από την Ε.Ε. Ουσιαστικά πρόκειται για αναπτυξιακά έργα, που σύμφωνα με τους κυρίαρχους, θα μπορούν να αποφέρουν τα μέγιστα κέρδη, αξιοποιώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περιοχής και συμπεριλαμβάνοντας τα στο αρχικό project, ώστε να μην παρακωλύουν στη συνέχεια τη μπίζνα. Η αειφόρος ανάπτυξη ή βιώσιμη ανάπτυξη συνδυάζεται πάντα με τη νέα καραμέλα, αυτή του σεβασμού προς το περιβάλλον, ενώ στην πραγματικότητα αποσκοπεί στην περαιτέρω αποικιοποίηση της γης και τη διεύρυνση της εκμετάλλευσής της. Στην περίπτωση του Πάρκου αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξουν τέτοια επενδυτικά σχέδια που θα αξιοποιούν τον φυσικό πλούτο της περιοχής∙ για παράδειγμα θα μπορείς να ψωνίζεις σε ένα νέο υπερεξοπλισμένο MALL και μετά να τρως και να πίνεις έχοντας για θέα μια τεχνητή λίμνη με πάπιες, ενώ τα παιδιά θα περιηγούνται σε αίθουσες με ερπετά ή θα κάνουν bird watching… Αυτή την πολιτική ακολουθούν κατά γράμμα οι τοπικοί ηγετίσκοι, συνυπολογίζοντας ασφαλώς και τα διόλου ευκαταφρόνητα κονδύλια και μίζες που έχουν να καρπωθούν.

Προς επιβεβαίωση των όσων αναφέρθηκαν, η πρόσφατη απόφαση χρηματοδότησης του Πάρκου από το ΥΠΕΧΩΔΕ και τον όμιλο Λάτση. Σε συνάντηση που είχε ο Σουφλιάς με τον εκπρόσωπο του ΑΣΔΑ και τους κηδεμόνες δημάρχους, αποφασίστηκε η παροχή κονδυλίου 1.400.000 ευρώ και ετήσια χρηματοδότηση 400.000 ευρώ, για να αποκατασταθεί το πάρκο και να μπορέσει να “φιλοξενήσει” επενδύσεις που θα το συντηρούν. Η συμμετοχή του ομίλου Λάτση, γνωστού για την εμπλοκή του στην κατασκευή του MALL στο Μαρούσι, δεν αφήνει αμφιβολίες για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Επιπρόσθετα, στην ίδια συνεδρίαση, τέθηκε επικεφαλής του Φορέα διαχείρισης κάποια Συκιανάκη, εκ μέρους του Οργανισμού Αθήνας, η οποία πρόσφατα είχε εισηγηθεί τον αποχαρακτηρισμό μέρους του Υμηττού από δασική έκταση σε αστικό πάρκο. Οι σωστοί άνθρωποι, στις σωστές θέσεις… Με την όχι τυχαία τοποθέτηση της Συκιανάκη στην προεδρική θέση του Φορέα -την οποία για περισσότερα από έξι χρόνια καταλάμβαναν μόνο δήμαρχοι των περιοχών- οι δημοτικές αρχές θα νίψουν τας χείρας τους απέναντι στις όποιες αντιδράσεις υπάρξουν για την εξαφάνιση του πάρκου, διατηρώντας έτσι αμείωτα τα εκλογικά τους ποσοστά.



Και οι λοιποί καλοθελητές...

Πέρα από όλο αυτό το συρφετό, στο Πάρκο δραστηριοποιείται και μια μη κυβερνητική οργάνωση, η Ορνιθολογική Εταιρεία. Όπως όλες οι μη κυβερνητικές περιβαλλοντικές οργανώσεις, έτσι και η συγκεκριμένη αποτελεί μια καλή βιτρίνα περιβαλλοντικής ευαισθησίας, με διορθωτικές παρεμβάσεις στα θεσμικά περιβαλλοντικά “παραστρατήματα” και εκπαιδευτικά προγράμματα για τα πουλιά, που χαιρετίζονται και χρηματοδοτούνται από τη Vodafone. Ας μη γελιόμαστε. Οι οργανώσεις αυτές, με τις προτάσεις και τα προγράμματα για ορθολογικότερη μεταχείριση των οικοσυστημάτων, ουσιαστικά λειαίνουν τις πολιτικές λεηλασίας της φύσης από τους κυρίαρχους και τελικά καταφέρνουν να γίνονται οι πράσινοι διαμεσολαβητές στις θεσμικές διευθετήσεις.

Και ο κύκλος των επίδοξων σωτήρων του Πάρκου κλείνει με την Αριστερά, της οποίας οι οργανώσεις και δημοτικές παρατάξεις της περιοχής, είτε περιορίζονται σε ανώδυνες καταγγελίες για ανεπάρκεια και αδιαφορία του Φορέα, ζητώντας λογιστικούς ελέγχους, είτε διεκδικούν να αποδοθεί το Πάρκο στους κηδεμόνες δήμους για να το “φροντίσουν” αυτοί καταλλήλως. Πρόκειται για το γνωστό τρόπο με τον οποίο η αριστερά προωθεί το αγωνιστικό της προφίλ∙ η διεκδίκηση του Πάρκου δεν είναι παρά μια ακόμη ευκαιρία για την προώθηση του μοντέλου του ενεργού πολίτη, αυτού που με θλιβερές μαζώξεις και άσφαιρο καταγγελτικό λόγο εκτονώνει τις όποιες δυσαρέσκειες.


Τι σημαίνουν για την κυριαρχία οι δημόσιοι χώροι


Η τύχη των ελεύθερων χώρων είναι στενά συνδεδεμένη παγκοσμίως με τη μετάβαση στις νεωτερικές μορφές οργάνωσης, με την ενδυνάμωση του αστικού κράτους και τη δογματική αποδοχή του καπιταλισμού ως το μόνο βιώσιμο οικονομικό μοντέλο. Στα πλαίσια αυτά, από την αρχή της συγκρότησης του ελληνικού κράτους συντελέστηκε η αρπαγή της δημόσιας γης, η μετατροπή της σε κρατική ιδιοκτησία και η ακόλουθη εκποίηση της με πρόσχημα την ανάγκη για χρήμα, είτε για αναπτυξιακούς λόγους είτε απλά για την αποπληρωμή κρατικών χρεών.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κράτος είναι αυτό που αποφασίζει για την τύχη του δημόσιου χώρου και τις χρήσεις του, χωρίς να χρειάζεται καν την παραμικρή κοινωνική συναίνεση ή συμφωνία πια. Κι επειδή όλα μετρώνται με τη λογική του κέρδους και την εξυπηρέτηση μεγάλων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, οι δημόσιοι χώροι πάντα καταλήγουν να πωλούνται στο παζάρι. Η γη αποτελεί πια το μεγαλύτερο πεδίο κερδοσκοπίας, χειραγώγησης κι ελέγχου πάνω στις ζωές μας.

Μέσα στις μεγαλουπόλεις, ως δημόσιος χώρος νοείται αυτός που περιχαρακώνεται στις τσιμεντένιες πλατείες, στους δρόμους και τα πεζοδρόμια και τα δημόσια κτήρια. Χώροι δηλαδή, αφιλόξενοι και άψυχοι, που σε καμιά περίπτωση δεν ενθαρρύνουν την ελεύθερη συνεύρεση των ανθρώπων, την ανάπτυξη δραστηριοτήτων, το παιχνίδι ή απλά το άραγμα και την ξεκούραση.Η τοποθέτηση security, οι ασφαλίτες και οι εξακριβώσεις ταυτότητας, οι κάμερες παρακολούθησης καθώς και η τρομοκρατία που καλλιεργείται ότι στα πάρκα και τις πλατείες κινδυνεύει ο καθένας από μετανάστες, πρεζόνια και κλεφτρόνια, απλά μαντρώνουν τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους, καθιστώντας τούς όμηρους της αποξένωσης, της αντικοινωνικότητας και της τηλεαπάθειας. Μέσα από την καλλιέργεια φοβικών αισθημάτων όχι μόνο βρίσκει έδαφος η καταστολή και ο έλεγχος της κοινωνικής ζωής, αλλά ακόμα καλύτερα πετυχαίνουν την άνευ όρων παράδοση της ζωής και της ‘’ασφάλειας’’ μας στα χέρια τους.

Ο ιδιωτικός χώρος κυριαρχεί και σιγά σιγά καταβροχθίζει ό,τι έχει απομείνει από το δημόσιο. Η αστική γη δεν νοείται να έχει καμιά άλλη χρήση πλην της εμπορεύσιμης: μαγαζιά, ιδιωτικοί χώροι πληρωμένης διασκέδασης, τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι που μεταφέρουν εργαζόμενους-καταναλωτές και προϊόντα στον προορισμό τους.

Ενώ για την αναψυχή μας υπάρχουν οι τσιμεντένιες πλατείες, πεζόδρομοι με μαγαζιά και αυτοκίνητα και βέβαια νεραντζιές και πικροδάφνες στα πεζοδρόμια. Η παντελής έλλειψη πρασίνου (και δεν εννοούμε τα παρτέρια και τις νεραντζιές), καθώς και η μη σύνδεση των λιγοστών δεντροφυτεμένων νησίδων τόσο μεταξύ τους, όσο και με την ολοένα συρρικνούμενη περιαστική βλάστηση, δυσχεραίνει την κυκλοφορία του αέρα και του οξυγόνου μέσα στην πόλη.Στην περιβαλλοντική επιβάρυνση συμβάλουν βέβαια και ο ολοένα αυξανόμενος οικοδομικός όγκος καθώς και η κάλυψη του αστικού εδάφους με άσφαλτο και άλλα δομικά υλικά, ενώ η ανάπτυξη μεγάλων αυτοκινητόδρομων περιφερειακά της πόλης, την αποκόπτει από τα βουνά, καταστρέφοντας ταυτόχρονα τη χλωρίδα και την πανίδα που υπάρχει στους πρόποδες τους και όχι μόνο.

Μέσα στο αστικό πεδίο κάθε σχεδιασμός της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας συμβαδίζει απόλυτα με το μοντέλο της ανάπτυξης (ή της βιώσιμης ανάπτυξης όπως την αποκαλούν πια). Σ΄ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται κι η μεθοδευμένη εγκατάλειψη του πάρκου Τρίτση, από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Με την προσφιλή δικαιολογία, ότι δεν υπάρχουν οι απαιτούμενοι πόροι για τη συντήρησή του, το πάρκο έχει καταλήξει να είναι ένας χώρος παραδομένος σε κάθε λογής ιδιώτες και οικονομικά-πολιτικά συμφέροντα. Αυτή είναι η πάγια τακτική που ακολουθούν: αφού εκτοξεύσουν αλληλοκατηγορίες για τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, δηλαδή ποιος κατάφερε να φάει τα πιο πολλά, τα βρίσκουν κάτω απ΄ το τραπέζι μοιράζοντας πάλι την πίτα μεταξύ τους. Ο δημόσιος χαρακτήρας του πάρκου ουσιαστικά καταρρέει, αφού το ιδιωτικό συμφέρον εισβάλει δυναμικά κι επιθετικά, διεκδικώντας μερίδιο που θα του αποφέρει μεγάλα κέρδη. Φορώντας τον περιβαλλοντικό μανδύα, οι τρεις δήμοι και ο ΑΣΔΑ προσπαθούν να μας πείσουν ότι κόπτονται για τη σωτήρια του πάρκου, βαφτίζοντας τον καιροσκοπισμό, την ανικανότητα και το κυνήγι του κέρδους οικολογική συνείδηση.


Προταγματικές αντιστάσεις για ελεύθερους δημόσιους χώρους

Τόσο η πολεοδομική όσο και η οικονομική οργάνωση της πόλης τελικά διευκολύνουν την επιβολή της εξουσίας των λίγων τόσο πάνω στο χώρο όσο και πάνω στον άνθρωπο. Απέναντι σ΄ αυτή την αδηφάγα μηχανή, εναντιώνονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι, διεκδικώντας να πάρουν τη ζωή πίσω στα χέρια τους. Προτάσσοντας την ανάγκη μας να πάψουμε να εξαρτιόμαστε από τον πολιτισμό της εκμετάλλευσης του ανθρώπου και της φύσης. Συλλογικά και αδιαμεσολάβητα διεκδικούμε όλους τους δημόσιους χώρους, τους απελευθερώνουμε και τους επανοικειοποιούμαστε κρατώντας τούς ζωντανούς, ως χώρους ανοιχτούς σε όλες και όλους για κοινωνική συνεύρεση και δημιουργία. Δεν τους ζητάμε να μας χαρίσουν τίποτα, ούτε διαπραγματευόμαστε άλλο πια τη ζωή, το χρόνο, την υγεία, τη διαφορετικότητα και τις ανάγκες μας.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι κάτοικοι των Πατησίων και της Κυψέλης που από τον Ιανουάριο του 2009 ξαναδημιουργούν και διαχειρίζονται συλλογικά και αυτοργανωμένα το πάρκο των οδών Κύπρου και Πατησίων, αντιστεκόμενοι στις επιθέσεις των μπάτσων και τα σχέδια του Δήμου Αθηναίων, ο οποίος κατέστρεψε το πάρκο με σκοπό τη δημιουργία πάρκινγκ, όπως επίσης και η δράση των κατοίκων των Εξαρχείων, οι οποίοι από το Μάρτιο του 2009 μετέτρεψαν το πρώην πάρκινγκ, ιδιοκτησίας ΤΕΕ, στη συμβολή των οδών Χ.Τρικούπη, Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής, σε δημόσιο, συλλογικά διαμορφωμένο κι αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο.

Μορφές αντιστάσεων όπως οι παραπάνω, είναι πια μια πολύ συνειδητή επιλογή όλο και περισσότερων ανθρώπων. Η συνολική θεώρηση κι αντιμετώπιση όλων των ζητημάτων που άπτονται της ζωής και της καθημερινότητάς μας, οδηγούν σε μια ανυποχώρητα επιθετική στάση απέναντι στην ανελέητη εμπορευματοποίηση του χώρου και της ζωής μας. Μέσα από την αυτοργάνωση και την αντιϊεραρχική συνύπαρξή μας προχωράμε μαθαίνοντας, συζητώντας και συναποφασίζοντας. Η αυτοδιαχείριση της γης, του ζωτικού αυτού χώρου, έστω κι αν πρόκειται για την αστική γη, είναι αυτό που προτάσσουμε ως μέσο απελευθέρωσης και διαφύλαξής της.

Αντίσταση
στα αναπτυξιακά έργα
δήμων και φορέων




Χαρτογράφηση εγκατάλειψης και λεηλασίας: