Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Το κείμενο που μοιράστηκε στη μικροφωνική την Κυριακή 11 Οκτώβρη στο Πάρκο


Κάτω τα χέρια από τον αγρό

Από το Μάιο του 2009, μέσα στο πάρκο τρίτση, έχει «ξεφυτρώσει» και …ζει ο Αγρός. Μια κατάληψη γης, μια κίνηση επανοικειοποίησης ενός κομματιού του πάρκου, προκειμένου να το διαχειριστούμε σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες και παράλληλα ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όσους και όσες επιθυμούν να πράξουν το ίδιο. Ο Αγρός είναι ένα εγχείρημα που εναντιώνεται στο ξεπούλημα του πάρκου για εμπορική εκμετάλλευση και στην περιστολή της ελεύθερης κοινωνικής του χρήσης. Προτάσσει την αυτοοργανωμένη συλλογική δράση για ό,τι αφορά στη ζωή μας.
Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ενόχλησαν το δήμαρχο του Ιλίου (Ζενέτο) και με την συγκατάθεση του φορέα διαχείρισης την Τρίτη 6/10/2009 εισέβαλε με μπουλντόζες στο κατειλημμένο έδαφος του αγρού και κατέστρεψε το σπορείο μας. Μια ελαφριά κατασκευή, κάτι σαν μικρό θερμοκήπιο, που φιλοξενεί τα φυτά μέχρι να μεγαλώσουν για να μπορέσουν να φυτευτούν στη γη.
Ο φορέας διαχείρισης του πάρκου μάς έχει αντιμετωπίσει από την αρχή με την λογική του «κακού» και του «καλού» μπάτσου, αφού η στάση τους κατά καιρούς περιλαμβάνει από φιλική κουβεντούλα και «να βρούμε μια λύση ρε παιδιά» μέχρι απροειδοποίητα κοψίματα νερού και ρεύματος μέσα σε καύσωνα και με κίνδυνο να καταστραφούν οι καλλιέργειες. Αυτή τη φορά ήρθαν να επιβάλλουν την τάξη μέσα στο κατακερματισμένο και καταταλαιπωρημένο πάρκο: τη δική τους τάξη. Αυτή της καταστολής και του ελέγχου, της αυθαιρεσίας και της λαμογιάς. Αυτή που προορίζει το πάρκο για κάθε λογής κερδοφόρες και καταστρεπτικές χρήσεις ή για εκδηλώσεις και συναυλιούλες που σκοπό έχουν τη διαφήμιση των δήμων και του «πολύτιμου» κοινωνικού τους έργου. Αυτή που δεν ανέχεται και επιτίθεται ενάντια στη δράση των ανθρώπων που αποφασίζουν να ζήσουν το πάρκο ως αυτό ακριβώς που θα έπρεπε να είναι: ένας ανοιχτός, δημόσιος πράσινος χώρος, η χρήση του οποίου να καθορίζεται από όλους και όλες μας και όχι από τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα μιας χούφτας τοπικών και όχι μόνο ηγετίσκων, τα σχέδια των οποίων αντιτίθενται πλήρως στο δημόσιο και ελεύθερο χαρακτήρα του πάρκου.
Δε χρειάζεται και πολύ φαντασία για να καταλάβουμε με τι λογική κινούνται δήμοι και φορέας διαχείρισης αρκεί να δούμε τα πεπραγμένα τους. Αλλά ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή. Όταν στις αρχές του καλοκαιριού ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Σουφλιάς ανήγγειλε την έκτακτη χρηματοδότηση του πάρκου τρίτση, στην οποία συμμετέχει με δικά του κεφάλαια ο όμιλος Λάτση, πολλοί χαμογέλασαν με ανακούφιση, άλλοι με καχυποψία, ενώ κάποιοι (όπως εμείς) κοιτάχτηκαν με ανησυχία. Το ποσό του 1,4 εκ. ευρώ που οι τοπικές αρχές εμφάνιζαν ως προϊόν διεκδίκησης, ενώ ουσιαστικά ήταν το αποτέλεσμα παρασκηνιακών διαβουλεύσεων για τον έλεγχο της διοίκησης του φορέα, ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για την περαιτέρω αξιοποίηση και εκμετάλλευση, πάντα υπό το πρόσχημα της σωτηρίας του. Εξάλλου η ιστορική εμπειρία έχει δείξει (και όχι μόνο στο πάρκο) ότι φράγκα, μίζες και εργολάβοι συμβαδίζουν άνετα με τις ρητορείες της εξουσίας για την περιβαλλοντική ευαισθησία και προστασία. Τον Αύγουστο ξεκινούν τα πρώτα έργα στο πάρκο και «ω, τι έκπληξις», το πρώτο έργο που αναθέτεται είναι η επισκευή της συρμάτινης περίφραξης. Συνεργεία εργολάβων έκλεισαν όλες τις τρύπες που μέσα στα χρόνια είχαν ανοίξει κάτοικοι και που τους εξυπηρετούσαν στην πρόσβαση και διάσχιση, καθώς η πολλών χιλιομέτρων περιμετρική περίφραξη έχει μόνο τέσσερις εισόδους και αυτές με περιορισμένη πρόσβαση. Οι κλειδαμπαρωμένες πόρτες καθιστούν από δύσκολη έως σχεδόν αδύνατη την πρόσβαση σε άτομα με κινητικά προβλήματα, καροτσάκια με παιδιά, ποδήλατα, αφού για να μπουν πρέπει να κάνουν ακροβατικά πάνω από σιδερένιες μπάρες. Για παράδειγμα την καθαρή Δευτέρα δεκάδες άνθρωποι «εγκλωβίστηκαν» έξω από το πάρκο, μέχρι που πρωτοβουλιακά κάτοικοι έκοψαν την περίφραξη.
Η επισκευή της περίφραξης θα μπορούσε να είναι απλά ένα έργο βιτρίνας, αλλά είναι κάτι με περισσότερες προεκτάσεις. Είναι η επαναδιευθέτηση του χώρου, η προσταγή του φορέα ότι κουμάντο κάνει αυτός, η τακτοποίηση της χρήσης του με βάση τους κανόνες που βάζει αυτός και που απαγορεύει οποιαδήποτε συμμετοχή παρέμβασης ή χρήσης. Αυτό είναι το «όραμα» εξάλλου που έχει η εξουσία για όλους τους δημόσιους χώρους. Τεχνητά τοπία, ελεγχόμενα, εμπορευματοποιημένα, οπού η κοινωνία απλά τους καταναλώνει αλλά δεν τους ζει. Πέρα από προφάσεις και δικαιολογίες η περίφραξη όπως και οι σεκιουριτάδες υπάρχουν για να αντιμετωπίσουν αυτές τις συμπεριφορές ή δράσεις που αμφισβητούν αυτόν τον ετεροκαθορισμό. Οι πιτσιρικάδες που αράζουν τα βράδια ξεπερνώντας το ωράριο λειτουργίας, οι κάτοικοι που ανοίγουν νέες λειτουργικές εισόδους–εξόδους, η ελεύθερη κατανάλωση καρπών από πολλούς, αλλά και η κατάληψη και η καλλιέργεια εδάφους που επιχειρεί ο Αγρός, είναι ο «εξωτερικός εχθρός» που θέλει να αντιμετωπίσει (ή και να καταστείλει) ο περίφραχτος και φρουρούμενος χώρος που θέλουν να δημιουργήσουν οι εξουσιαστές.
Τα παραδείγματα δυναμικών και αυτοοργανομένων αγώνων, ενάντια σε ανάλογες προσπάθειες περίφραξης άλλων δημόσιων χώρων ( π.χ. Φιλλοπάππου, Π. Άρεως), είναι πολλά και το μήνυμα ξεκάθαρο. Το πράσινο, ο ελεύθερος χώρος, η επαφή με τη γη, η δημιουργική συνεύρεση και ο καθαρός αέρας, μερικά από τα πιο ζωτικά στοιχεία που η κυριαρχία μας στερεί και καπηλεύεται προς όφελός της, δεν περιμένουμε να μας παραχωρηθούν ούτε από την ίδια, αλλά ούτε και από τους διάφορους «οικο-ευαίσθητους» καλοθελητές τύπου ορνιθολογικής εταρείας. Μας ανήκουν κι ο μόνος τρόπος να τους επανοικειοποιηθούμε είναι αυτός της αδιαμεσολάβητης, άμεσης και δημιουργικής αντίστασης από τα κάτω.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ
ΑΥΤΟ ΤΟ «ΖΙΖΑΝΙΟ» ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ


Οκτώβριος 2009

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Παρέμβαση στο Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου Τρίτση για το σπορείο του Αγρού

Σε σχέση με το ξύλωμα του αυτοσχέδιου σπορείου της κατάληψης έγινε ήδη λόγος σε προηγούμενη ανάρτηση. Την Κυριακή 11 Οκτώβρη, για τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, έγινε μικροφωνική και μοίρασμα εκατοντάδων κειμένων στο Πάρκο Τρίτση. Τη Δευτέρα 12 Οκτώβρη η συλλογικότητα του Αγρού μαζί με αλληλέγγυους-ες πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο συμβούλιο του Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου. Ουσιαστικά, τους κοινοποιήσαμε με τον πιο σαφή τρόπο ότι η «ανοχή» στις θρασύδειλες προσπάθειές τους να παρεμποδίσουν τη δράση του εγχειρήματος έχει τελειώσει. Χαρακτηριστική ήταν η αμηχανία τους, οι δηλώσεις άγνοιας, όπως και η δήλωση μέλους του Φορέα ότι ενημερώθηκε για την κατεδάφιση μέσω (!) του blog του Αγρού (ενώ εμείς εξαρχής γνωρίζαμε ότι η κατεδάφιση του σπορείου είχε τη βούλα του Φορέα). Αστειότητες…

Χαρακτηριστική ήταν και η σιωπή του δημάρχου του Ιλίου, ο οποίος παρέμεινε βουβός και καταφρονεμένος καθ’ όλη τη διάρκεια της παρέμβασης, αφήνοντας έκθετες και γελοίες τόσο τις δικαιολογίες περί ακαλαίσθητου της κατασκευής του σπορείου, όσο και τις φαμφάρες του περί οικο-ευαισθησίας.

Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε με συνθήματα που φωνάχτηκαν και γράφτηκαν στην πρόσοψη του Φορέα και με το τελεσίγραφο ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ.


Ακολουθούν φωτογραφίες από την παρέμβαση στο Φορέα.






Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Η αισθητική των δημάρχων επιτίθεται στον Αγρό

Την Τρίτη 6 Σεπτέμβρη το αυτοσχέδιο σπορείο, που φιλοξενούσε τα νεαρά φυτά μέχρι αυτά να μπορούν να φυτευτούν στο χωράφι, καταστράφηκε ολοσχερώς. Πρόκειται για δουλειά του Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου, μετά από πρόταση του Ζενέτου (δημάρχου Ιλίου) και με δικά του μηχανήματα, μια καθ’όλα «καθαρή» δουλειά, με όλα τα χαρακτηριστικά της αλητείας των εξουσιοδοτημένων να ρημάζουν και την τελευταία σπιθαμή ελεύθερου εδάφους: η επίθεση έγινε στα μουλωχτά, χωρίς προειδοποίηση και σε ώρα που εμείς δε βρισκόμασταν στον αγρό, με τρακτέρ που ξήλωσε τα ξύλινα υποστηλώματα και με απομάκρυνση από το χώρο όλων των υλικών που είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του. Το «καθαρό» της υπόθεσης έχει να κάνει και με το ότι τα φυτά εξαιρέθηκαν από την καταστροφική τους λύσσα, προς χάριν βέβαια της διάσωσης του οικοευαίσθητου προσωπείου τους. Η «απόβαση» έγινε από την πλησιέστερη στον αγρό είσοδο του πάρκου, στην οποία φρόντισαν να αλλάξουν και κλειδαριά, ώστε (αστείο!) να μας εμποδίσουν από το να μπαίνουμε ελεύθερα.
Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ
Οι όποιες δικαιολογίες ακαλαίσθητου της κατασκευής είναι τουλάχιστον γελοίες. Λίγο πιο πέρα από τον αγρό, με την αισθητική του μπετόν, της ερημοποίησης και της εμπορευματοποίησης, υπάρχουν τα «καλαίσθητα» έργα του Δήμου Ιλίου, ο οποίος -όπως έχουμε ξαναγράψει- διατηρούσε κρυφή χωματερή (πόσο όμορφη μπορεί να είναι μια χωματερή;), τριχοτόμησε το Πάρκο με τους δρόμους που άνοιξε, έφτιαξε γήπεδο και πάρκινγκ... Και πέρα από αυτό, στο Πάρκο εξακολουθούν να υπάρχουν με τις ευλογίες του Φορέα το ερπετάριο, τα αυθαίρετα της καταπατημένης έκτασης των προσκόπων, οι επεκτάσεις τις καφετέριας, αλλά και μεγάλες συρμάτινες περιφράξεις, άρρωστα δέντρα, λίμνες-βάλτοι και ένα σωρό άλλα ακαλαίσθητα, που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για το ψευδεπίγραφο των προβαλλόμενων κινήτρων. Πέρα από την ενόχληση που προκαλούν τα ίδια τα χαρακτηριστικά του εγχειρήματος, η καταστροφή του σπορείου είναι πράξη εκδίκησης του εκνευρισμένου Ζενέτου για το στραπατσαρισμένο προφίλ του, μετά την πρόσφατη παρέμβαση της συλλογικότητας σε μια από τις εκδηλώσεις του Δήμου Ιλίου στο Πάρκο, όταν μετά από τις γλοιώδεις αβρότητες που αντάλλαξε με γνωστό εκπρόσωπο της αστικής τέχνης, πήραμε το μικρόφωνο και τους χαλάσαμε τη γιορτούλα...
Σε κάθε περίπτωση, τα κάθε λογής λαμόγια του Πάρκου, ας μη χαίρονται. Τέτοιου είδους κινήσεις οπλίζουν ακόμη περισσότερο το πείσμα μας ενάντια στα σχέδια της κυριαρχίας. Οι αλητείες δεν περνάνε.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΡΟ

Φωτογραφίες από την εκδήλωση στις 20/9 "Δημιουργία σπορείου για χειμερινά-κηπευτικά"





Φωτογραφίες μετά το ξήλωμα του σπορείου...